Ο Ηρακλής και οι Άθλοι του!

  • από
Ηρακλής - ΄Άθλοι

……. Συνέχεια από την Σελίδα 1


1ος ΆΘΛΟΣ – Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ

1ος ΆΘΛΟΣ – Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ

Ο μύθος λέει πως αυτό το λιοντάρι φρουρούσε το παλάτι της θεάς Σελήνης και μία μέρα στο θυμό της το κλώτσησε και το πέταξε στη γη. Το άγριο αυτό λιοντάρι, κατασπάραζε ζώα κι ανθρώπους στη Νεμέα. Ο Ηρακλής το βρήκε στη σπηλιά του που είχε δύο εξόδους. Έφραξε τη μία και του επετέθη από την άλλη. Λέγεται πως το πολέμησε με τα χέρια, χωρίς ρόπαλο και κατάφερε να το πνίξει. Στη Νεμέα, ο Ηρακλής σκοτώνει το γιγαντόσωμο λιοντάρι που είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής, τρώγοντας πολλά ζώα και ανθρώπους και ντύνεται με τη λεοντή του.

Σύμφωνα με τον Ησίοδο, το λιοντάρι αυτό ήταν γόνος της Έχιδνας και του Όρθρου. Το νεκρό του σώμα μεταφέρθηκε από τους Ολυμπίους στον ουρανό και σχημάτισε τον αστερισμό του Λέοντα.

Ο συμβολισμός

σ΄ αυτήν την περιπέτεια του Ηρακλή, αφορά τη πάλη του ανθρώπου-Αθλητή με τον εγωισμό του, την υπερηφάνεια, την ατομικότητα. Θεωρώντας πως είναι αυτάρκης, γίνεται επαρσικός και επιθετικός και επιδιώκει την απόλυτη κυριαρχία πάνω στους άλλους. Υπερτονίζει ό,τι τον αφορά προσωπικά. Είναι επόμενο, κάτω από μία τέτοια συμπεριφορά, να υπάρχουν δυσάρεστες συνέπειες όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για την κοινωνία.

Όταν το ένστικτο της αυτοπροστασίας, της επιβεβαίωσης, της ψευδούς ταυτότητας δρα ανεξέλεγκτα, ο άνθρωπος γίνεται απειλητικός για το περιβάλλον του. Η εξόντωση του λιονταριού της Νεμέας συμβολίζει τη πάλη του γενναίου ανθρώπου-Αθλητή (Ηρακλή) να νικήσει τα άγρια, ζωώδη ένστικτά του (λιοντάρι) με τη νοηματική του ισχύ της δύναμης της θέλησης, που είναι η ακλόνητη ψυχική του θέληση για υπέρβαση και επίτευξη του στόχου του..

Ο Ηρακλής υπέταξε το λιοντάρι μέσα στη σπηλιά δηλαδή μέσα του. Ο Ηρακλής κλείνει το ένα άνοιγμα, για να νικήσει την απειλή. Στο σώμα, η επίφυση αφορά τον κριτικό νου, ενώ η υπόφυση τις συγκινήσεις μας. Ο ήρωας φράσσει το άνοιγμα των προσωπικών συγκινήσεων (υπόφυση) που απειλούν την ισορροπία μας, και χωρίς όπλο (πέταξε το ρόπαλο) σε μία πάλη σώμα με σώμα, κέρδισε τη μάχη με το «εγώ» του, όλα τα εγωιστικά κι ατομιστικά ένστικτα.

Με τον έλεγχο της υπόφυσης ο άνθρωπος-Αθλητής επιτυγχάνει μία πλήρη και κανονική δράση, αποκτά μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα κι αυτοελεγχόμενη. Δεν επιτρέπει σε κάθε εγωκεντρική τάση να εκδηλωθεί.


2ος ΆΘΛΟΣ – Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Ηρακλής - Λερνέα Ύδρα
Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Ο Μύθος: Κοντά στη Τίρυνθα, υπήρχε ένα έλος, η Λέρνα. Εκεί ζούσε ένα φοβερό φίδι, η Λερναία Ύδρα. Ήταν το παιδί της Έχιδνας και του Τυφώνα, κατά τον Ησίοδο, Τη νύχτα έβγαινε και ρήμαζε τα ζώα της περιοχής. Τη μέρα δεν επέτρεπε σε κανένα να ποτίσει στα μέρη της και σκορπούσε το θάνατο και τη συμφορά στους κατοίκους της γύρω περιοχής.

Ο Ηρακλής έπρεπε να σκοτώσει τη Λ. Ύδρα. Αυτή ήταν ένα τέρας με 9 φιδίσια κεφάλια, όπου το κεντρικό ήταν αθάνατο. Ο Ηρακλής είδε πως κόβοντας ένα κεφάλι ξεπηδούσαν δύο άλλα. Τότε, ζήτησε από τον ανιψιό του Ιόλαο που τον ακολούθησε, να καίει τον κομμένο λαιμό πριν βγουν τα δύο κεφάλια. Το τελευταίο, το αθάνατο, το έθαψε στα βάθη της γης κάτω από ένα βράχο.

Ο Συμβολισμός:

Τα εννέα κεφάλια είναι ένας αριθμός που προκύπτει από το 3 Χ 3, η τριαδικότητα, σώμα Η ψυχή Το πνεύμα. Το ελάττωμα που κόβεται, αντί να χαθεί διπλασιάζεται. Στην ουσία χρειάζεται όχι κοπή, γιατί το στέλεχος παραμένει, αλλά κάψιμο και μάλιστα με το Ιερό Πυρ, το εσώτερο πυρ. Μόνο τότε χάνεται το ελάττωμα. Μέσα στο βάλτο των παθών χρειάζεται ο εξαγνισμός. Μόνο έτσι αντιμετωπίζεται το δηλητήριο των επιθυμιών του ασυνειδήτου. Το κεντρικό κι αθάνατο κεφάλι, υποτάσσεται, ζει αλλά εξουσιάζεται από τον άνθρωπο.

Ποια πάθη συμβολίζονται μέσα στο ζώο αυτό;

  • Η κακή χρήση της ενέργειας,
  • η αγάπη για δύναμη και κυριαρχία,
  • η εξάρτηση από τα αποκτήματα.

Ο Ηρακλής χρειάζεται τρία στοιχεία για να εξαγνίσει το τρισυπόστατό της ύπαρξής του: ταπεινότητα για να δει την κατάσταση αντικειμενικά, θάρρος για να αντιμετωπίσει τη κατάσταση και διάκριση για να βρει τον τρόπο να νικήσει .

Ηρακλής -Λερνέα-Ύδρα
Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Ωστόσο, το τέρας του υποσυνειδήτου μπορεί να έχει τα εξής εννέα ελαττώματα:

  • 1) κακή χρήση της. ενέργειας
  • 2) άνεση στη ζωή τροχοπέδη για πάλη
  • 3) συσσώρευση χρήματος
  • 4) φοβίες
  • 5) μίσος (η ρίζα του στην άρνηση της ένωσης, της αγάπης)
  • 6) επιθυμία για δύναμη
  • 7) υπερηφάνεια
  • 8) χωριστικότητα (αντίθεση κοινωνικών θέσεων, μεταξύ άλλων, ομάδων)
  • 9) σκληρότητα (πρόκληση πόνου στον συνάνθρωπο)

Το αθάνατο κεφάλι που δεν σκοτώνει ο ήρωας, αλλά το ελέγχει, είναι η γενεσιουργός δύναμη.

Ο Ηρακλής πριν αναλάβει τους άθλους σκότωσε εκεί που έπρεπε να αγαπήσει. Σε αυτό τον άθλο, εισάγει φως στα σκοτάδια της ψυχής και πετυχαίνει τον εξαγνισμό και τον μετασχηματισμό. Λόγω του ότι επέρχεται ο θάνατος δυνατών παθών, κι η ψυχή αναγεννάται.

Η Λερναία Ύδρα συμβολίζει το τέρας που ζει μέσα μας, με τις πολυκέφαλες σαρκοβόρες επιθυμίες του εαυτού μας που ξεπροβάλλουν από τα ελαττώματα του «εγώ» (το σώμα της Ύδρας), που έχει ο καθένας μας, και πρέπει να τις αποκεφαλίσει και να τις κάψει με τη “φωτιά” του πνεύματος, σύμβολο καθαρτήριου εξαγνισμού.


3ος ΆΘΛΟΣ – ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

Ηρακλής
ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΑΣ

«Το χρυσοκέρατο ιερό ελάφι της Αρτέμιδος»

Ο Μύθος: Στον άθλο αυτό ο Ηρακλής έπρεπε να συλλάβει και να πάει στον Ευρυσθέα το ιερό ελάφι της θεάς Αρτέμιδος ζωντανό. Ήταν ένα τόλμημα, γιατί απαγορευόταν να αγγίξει κάποιος το ελάφι αυτό. Όταν η Άρτεμις παρουσιάστηκε μπροστά του, της μίλησε ευγενικά και της υποσχέθηκε να το επιστρέψει σώο κι αβλαβές στα δάση της. Η θεά δέχθηκε.

Ο συμβολισμός:

Η Άρτεμις είναι θεά σεληνιακή. Τα χρυσά κέρατα συμβολίζουν την ανώτερη γνώση. Το ελάφι είναι λοιπόν η διάνοια. Καθώς το συγκεκριμένο ζώο είναι γεμάτο ευαισθησίες, ο μύθος μιλά για προστασία και φροντίδα, συναίσθημα και στοργή, ο Ηρακλής μαθαίνει να λειτουργεί πέρα απ τη μυϊκή του δύναμη, αλλά και με διακριτικότητα, ώστε να μη θίξει την ευαισθησία της θεάς. Εδώ η ψυχή έρχεται σε επαφή με την διαίσθηση κι τη χρήση της διάνοιας σε σχέση με τη διαίσθηση, την ενόραση με στόχο την κατανόηση.

Το ελάφι γενικά, μπορεί να συμβολίζει και τον ατίθασο χαρακτήρα του ανθρώπου, δηλ. τον εγωισμό του που τρέχει ανεξέλεγκτος παντού και στο τέλος πιάνεται από τον Ηρακλή (γενναία ψυχή) και τιθασεύεται. Έτσι, ο άνθρωπος απελευθερώνεται και αξιοποιεί τον εγωισμό του σε αξιοπρέπεια, κατακτώντας την πνευματική αγνότητα.


4ος ΆΘΛΟΣ – Ο ΕΡΥΜΑΝΘΙΟΣ ΚΑΠΡΟΣ

Ηρακλής
Ηρακλής – Ο ΕΡΥΜΑΝΘΙΟΣ ΚΑΠΡΟΣ

Ο Μύθος: Στον Ερύμανθο της Αρκαδίας ζούσε ένα τεράστιο τρομερό και πολύ επιθετικό αγριογούρουνο που κατέστρεφε τα σπαρτά ενώ με τους χαυλιόδοντές του ξέσκιζε όποιο ζώο ή άνθρωπο έβρισκε μπροστά του κι όσοι πήγαν να το σκοτώσουν βρήκαν τραγικό θάνατο. Ο Ευρυσθέας διέταξε τον Ηρακλή να του το φέρει ζωντανό στην Τίρυνθα.

Στην περιοχή εκείνη, όμως, ζούσαν και Κένταυροι οι οποίοι δεν συμπαθούσαν τους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών, ο Ηρακλής είχε ένα φίλο τον Φώλο και τον δάσκαλό του τον Χείρωνα. Φιλοξενήθηκε από τον Φώλο και το βράδυ άρχισε ένα γλέντι με τον ίδιο τον Φώλο και τον Χείρωνα. Οι άλλοι Κένταυροι μύρισαν το κρασί και θύμωσαν, γιατί θεώρησαν πως ανήκε σε όλους. Έγινε ένας καυγάς, όπου σκοτώνεται ο Φώλος και τραυματίζεται ο Χείρωνας. Φεύγει κυνηγημένος και βρίσκει το αγριογούρουνο. Δεν του επιτίθεται αμέσως, αλλά με τέχνασμα τον δένει με θηλιά και τον σέρνει από τα πόδια, κάτω από τις παγωμένες κορυφές του βουνού.

Ο Συμβολισμός:

Ο προηγούμενος άθλος έφερε την παραγωγικότητα του πνεύματος και τους καρπούς. Τους καρπούς αυτούς απειλεί η παρουσία του κάπρου. Ο Ηρακλής επαναπαύεται, καθώς σταματά για να γλεντήσει με τους φίλους του. έχουμε τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους. Όταν γίνονται κάτω από καθεστώς χαλάρωσης, ο αναζητητής της υπέρβασης χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του κι έτσι έρχεται η τραγωδία. Ο Ηρακλής κάθεται στη σπηλιά του Κενταύρου και δέχεται τη φιλοξενία του, αλλά αυτό φέρνει διχόνοια, μάχη, τραυματισμό και θάνατο.

Ο Ηρακλής βλάπτει δύο φίλους, τον Φώλο (φυσική δύναμη) και τον Χείρωνα (σοφία). Αυτά τα στοιχεία χάνονται στον άνθρωπο με τη μέθη και τη διασκέδαση.

Πηγαίνοντας τώρα για τον κάπρο, ανεβαίνει στη κορυφή του χιονισμένου βουνού. Χρησιμοποιεί το τέχνασμα κι όχι τη μυϊκή δύναμη. Μετά το πάθημα, δεν σπαταλά δυνάμεις. Ζυγίζει τις καταστάσεις, έχοντας αφήσει την επιθετικότητα.

Μαθαίνει την ισορροπία δυνάμεων και σκέπτεται πριν δράσει.

Ο άνθρωπος ισορροπεί την ζωική με τη πνευματική του δύναμη.

Ο Ερυμάνθιος Κάπρος είναι το σύμβολο των ψευδαισθήσεων του ατομικού συμφέροντος. Ο ακραίος ατομικισμός του ανθρώπου ενσαρκώνεται σε επιθετικό κάπρο, βλάπτοντας το φυσικό περιβάλλον, που είναι τα σπαρτά (φυτά) και τα ζώα και, φυσικά, η ανθρώπινη κοινωνία. Οι χαυλιόδοντες του κάπρου είναι τα παράνομα μέσα για την πραγμάτωση του επιδιωκόμενου στόχου. Η σύλληψη του αγριογούρουνου από τον Ηρακλή (ηρωική ψυχή) είναι το σταμάτημα του ακραίου ατομισμού μας και η τιθάσευση του επιφέρει την ανάπτυξη της συλλογικότητας και της ομαδικής συνεργασίας προς όφελος του κοινωνικού συμφέροντος.


5ος ΆΘΛΟΣ – ΟΙ ΣΤΑΥΛΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ

Ηρακλής
ΟΙ ΣΤΑΥΛΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ

Ο Μύθος: Στην Ηλεία, ο βασιλιάς Αυγείας είχε πολλά κοπάδια βόδια 3.000, που τα έκλεινε κάθε βράδυ στους στάβλους του. Δεν τους καθάριζε όμως ποτέ για 30 και πλέον χρόνια και η κοπριά, που μαζεύτηκε είχε γίνει ένας τεράστιος σωρός με απαίσια δυσοσμία.

΄Έτσι, η μυρωδιά με τα χρόνια έγινε φοβερή κι η κοπριά έφερε πανούκλα στη περιοχή. Ο Ηρακλής έπρεπε να καθαρίσει τους στάβλους μέσα σε μια μέρα. Πριν ξεκινήσει διαπραγματεύτηκε με τον Αυγεία, αν πετύχει να πάρει το 1/10 των ζώων του.

Οι στάβλοι ήταν ανάμεσα σε δύο ποτάμια τον Αλφειό και τον Πηνειό. Έσκαψε λοιπόν δύο αυλάκια βαθιά, από τα ποτάμια αυτά προς τους στάβλους κι άφησε να περάσει μέσα από αυτούς το νερό τον ποταμών ορμητικά. Έτσι, πριν δύσει ο ήλιος, τα νερά είχαν παρασύρει μακριά την κοπριά. Ωστόσο, ο Αυγείας θεώρησε πως ο Ηρακλής τον ξεγέλασε με τέχνασμα και αρνήθηκε να του δώσει την ανταμοιβή.

«Ο καθαρισμός των στάβλων του Αυγεία»

Ο Συμβολισμός:

Από την κορυφή του βουνού της μύησης, ο αναζητητής της υπέρβασης πρέπει να κατέβει στην υλική ακαθαρσία. Το έργο είναι πολύ σοβαρό. Πρόκειται για τον καθαρισμό των βρώμικων ελαττωμάτων του κόσμου. Ο Ηρακλής βοηθά την ανθρωπότητα πλέον. Θα λέγαμε ότι ο άθλος αυτός είναι ένας παραλληλισμός με τη προετοιμασία για την έλευση του Σωτήρα. Μοιάζει με το έργο του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος βοηθούσε τον κόσμο να προετοιμαστεί για την κάθαρση, μέσα από τη βάφτιση.

Από την υδρία του Ηρακλή διαχέονται δύο ποταμοί, αυτός της ζωής κι αυτός της αγάπης.

έχουμε τη γνώση που απελευθερώνει από την υλική εξάρτηση, τη φώτιση (εξ ου κι η φαεινή ιδέα του Ηρακλή για να χρησιμοποιήσει το νερό των ποταμών) και την ανάδυση της πανανθρώπινης αγάπης.

Πριν προχωρήσει ο αναζητητής της υπέρβασης στο τελευταίο σκαλοπάτι, πρέπει να έχει αίσθηση της ανιδιοτελούς αγάπης.

Ο Ηρακλής γκρεμίζει τα φράγματα που εμποδίζουν το νερό να τρέξει προς τους στάβλους. Η ανθρώπινη ψυχή, στην εξέλιξή της, γκρεμίζει τα στενά όρια της χωριστικότητας, της ιδιοτέλειας, της σκοπιμότητας.

Η άρνηση του Αυγεία να πληρώσει τον Ηρακλή, δηλώνει πως ο άνθρωπος δεν προσφέρει στην ανθρωπότητα για υλικά οφέλη. Αλλά κάνει επίσης της επισήμανση πως η ανθρωπότητα είναι πολύ πιθανό να φανεί αχάριστη προς τον ευεργέτη της.

Ο ευεργέτης όμως ευεργετείται από το ίδιο του το έργο.

Έχει απομακρυνθεί πλέον από την ατομική κι εγωιστική αγάπη και προσφέρεται προς όλη την ανθρωπότητα. Στην αχαριστία δε, δεν παρασύρεται από εκδικητική διάθεση . Είναι απελευθερωμένος από υλικές εξαρτήσεις

Η κόπρος του Αυγεία συμβολίζει τη διαφθορά μιας κοινωνικής ή πολιτικής κατάστασης που για χρόνια πολλά μαστίζει έναν τόπο που δυσοσμεί απαίσια. Είναι η αμαρτωλή περίοδος του σκότους, μια χρονική περίοδος κοινωνικής σκλαβιάς, πνευματικού σκότους, ανθρώπινης εκμετάλλευσης και ισοπέδωσης των κοινωνικών και των ηθικών αξιών.

Τα δύο ποτάμια Αλφειός και Πηνειός που χρησιμοποίησε ο Ηρακλής με το νερό τους να καθαρίσει τους στάβλους, συμβολίζουν την καθαρτική ιδιότητα του νερού. Θα ξεπλύνουν τις πνευματικές και ψυχικές ακαθαρσίες αφυπνίζοντας τις ανθρώπινες συνειδήσεις. Ο Ηρακλής είναι η δύναμη που θα χρησιμοποιηθεί για να κυλήσει το καθαρτήριο ύδωρ και θα καθαρίσει την πολυετή κοπριά των στάβλων του Αυγεία. και αντλεί τη δύναμή του από το νερό, που κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο είναι η δύναμη και η αρχή δημιουργίας των πάντων.

Ο μυστικισμός των σκοτεινών δυνάμεων θα γίνει ορατός από τη διαφάνεια του και τα πάντα θα αποκαλυφτούν. Οι μάσκες και τα προσωπεία θα πέσουν και θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι. Τα ιστορικά ψέματα και οι “κατασκευασμένες” θεωρίες θα καταρρεύσουν! Πολλά “πιστεύω” μας θα μπουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, αφού σίγουρα θα αλλάξουν πάρα πολλά…


6ος ΆΘΛΟΣ – ΟΙ ΣΤΥΜΦΑΛΙΕΣ ΟΡΝΥΘΕΣ

Ηρακλής
ΟΙ ΣΤΥΜΦΑΛΙΕΣ ΟΡΝΥΘΕΣ

Ο Μύθος: Στη λίμνη Στυμφαλία, ζούσαν κάποια φοβερά ανθρωποφάγα αρπακτικά πουλιά, τα οποία είχαν σιδερένιο ράμφος και νύχια και ατσάλινα φτερά. Προστατεύονταν από τον θεό Άρη. Ο Ηρακλής ανέλαβε να απαλλάξει τη περιοχή από την απειλή αυτή. Πήγε στη λίμνη, αλλά δεν έβλεπε τα πουλιά. Τότε εμφανίστηκε η θεά Αθηνά και του είπε τι να κάνει. Ο Ηρακλής άρχισε να κάνει ένα δυνατό θόρυβο με κρόταλα, τα πουλιά ταραγμένα βγήκαν από τις κρυψώνες τους κι εκείνος τα σκότωσε με δηλητηριασμένα βέλη, από το δηλητήριο της Λ. Ύδρας. Μερικά που σώθηκαν πέταξαν προς τη Κολχίδα, όπου ένας άλλος ήρωας, ο Ιάσωνας, τα συνάντησε.

Ο Συμβολισμός:

Με τον άθλο αυτό μπαίνουμε στο σημείο επίτευξης του σκοπού.

Σε προηγούμενο άθλο ο αναζητητής της υπέρβασης εξουδετερώνει το φίδι της πλάνης (με τη πολλαπλότητά του). Εδώ, έχουμε τα όρνεα που κατατρώγουν τη συνείδηση κι εξουδετερώνονται με το δηλητήριο του πνεύματος με το οποίο είχε εξουδετερώσει την λερναία Ύδρα.

Εδώ, δεν έχουμε πλέον την ομιλία, αλλά κάτι ευρύτερο. Σκέψεις, πειρασμούς, εμμονές και ιδέες που αναπτύσσονται μέσα μας και μπορούν να μας βλάψουν, περιορίζοντας τη διεύρυνση της συνειδητότητάς μας. Οι πολλές κι άσκοπες σκέψεις κατατρώγουν το νου. Πρέπει να αποκτήσουμε αντίληψη του δικαίου και της διάκρισης μεταξύ ορθού και μη ορθού.

Στο μύθο αυτό εμφανίζεται η Αθηνά, θεά της σοφίας, να δώσει τη λύση. Ο ήρωας είναι πια αρκετά δυνατός και τα όρνεα δεν τολμούν εύκολα να επιτεθούν. Κρύβονται. Αλλά δεν παύουν να υπάρχουν. Με σοφία τα αναγκάζει να εκδηλωθούν και τα εξουδετερώνει.

Οι Στυμφαλίδες όρνιθες λένε πως ήταν τρεις μεγάλες και πολλές μικρές.

Οι τρεις είναι:

  • 1) κακολογία (πνευματική δολοφονία)
  • 2) περιαυτολογία (εγωιστική ομιλία)
  • 3) επιπόλαιη προσφορά γνώσης σε αμύητους

Αυτά τα τρία κακά πολέμησε εδώ ο Ηρακλής και τις ασήμαντες σκέψεις που επέζησαν, τις εξόρισε.

Συμβολίζουν τα ποταπά στοιχεία του χαρακτήρα μας (κακία, μικροπρέπεια, εμπάθεια, εγωπάθεια, ζήλια, αχαριστία κ.ά.). Τα κρόταλα που δίνει η Αθηνά στον Ηρακλή, έργο του Ηφαίστου, είναι η σφυρηλατημένη γνώση, που θα πετύχουμε το στόχο μας με το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή να συμβολίζουν την ψυχική δύναμη, που θα εξοντώσουμε όλα τα ιπτάμενα ψυχικά τέρατα που μας κατατρώνε την ψυχή.


Δείτε στην επόμενη σελίδα ένα-ένα τους υπόλοιπους 6 Άθλους του Ηρακλή με τον αντίστοιχο Μύθο και τον συμβολισμό του. Πατήστε παρακάτω Page 3.

Συνέχεια στην Σελίδα 3 …..

Pages: 1 2 3 4